Klaas Huisman na de diensttijd

Wat is er geworden van Klaas Huisman?

Na het voltooien van mijn militaire diensttijd in maart 1971 kon ik mij gelijk melden bij de politieschool in Lochem voor de opleiding van politieagent voor de gemeente Hengelo (Ov.). Ik was erg enthousiast maar de studie was zwaarder dan verwacht, zodat ik het na drie maanden voor gezien hield en weer terugkeerde naar mijn woonplaats Zwolle.

Een verkenningstocht op de arbeidsmarkt leverde mij op 26 september van dat jaar een baan op als chauffeur bij de Zwolse Begrafenis Vereniging. Dit vereist een respectvolle aanpak; je vervoert immers de stoffelijke resten van een overledene en dat moet op een waardige manier gebeuren. Ik voelde meteen aan dat het werken in deze branche mij wel beviel. En dat werd ook opgemerkt door de directie van de begrafenisvereniging, die mij al in het eerste jaar een kans bood mij verder te ontplooien als uitvaartverzorger.

Voor deze functie volgde ik een gedegen interne opleiding. Gelukkig had ik tijdens mijn diensttijd typen geleerd van Bert (Hendrickx), dus dat was mooi meegenomen. Gaandeweg raakte ik steeds meer onder de indruk van deze baan, al was het soms best wel aanpoten. Geen reguliere arbeidstijden maar volgens rooster 7 dagen per week en 24 uur per dag beschikbaar zijn voor o.a. condoleances en informatie verstrekken aan nabestaanden, het overbrengen van de overledene, het bespreken en verzorgen van de uitvaart en het rijden van de rouwauto.

Aanvankelijk woonde ik nog op kamers, maar na enige tijd kon ik een woning betrekken die zich boven het bedrijf bevond. Dat had natuurlijk zijn voordelen omdat je direct beschikbaar kon zijn, de keerzijde was dat je de hele dag met je werk werd geconfronteerd. Maar dat wende snel.
Ondertussen leerde ik Alice kennen met wie ik in 1977 trouwde. Wij werden gezegend met drie lieve dochters, Annemarie, Rinske en Maartje. De krappe bedrijfswoning werd in 1984 ingeruild voor een eigen huis, dat uiteindelijk toch meer rust en vrijheid bood; desalniettemin bleven mijn vrouw en kinderen erg betrokken bij mijn werk. Door mijn min-of-meer publieke functie werd ik een bekende Zwollenaar en ik moet eerlijk bekennen dat mij dat wel beviel.

Klaas en zijn dochter Maartje.

Een bedrijfsfusie in 1996 wierp een zware schaduw op mijn werk. Van ‘knus’ bedrijfje met negen collega’s groeide dit plotseling uit tot een onderneming met circa 500 werknemers, en alles werd anders. Het winkeltje waar ik bijna 30 jaar had gewerkt was in één klap weggevaagd. Ik kon mij daar moeilijk mee verenigen dus ging ik op zoek naar een nieuwe standplaats en dat werd Zaltbommel.

Het gehele gezin verhuisde mee. In het begin waren we blij met de gemaakte keuze, waarbij ook Alice de nodige hand- en spandiensten verrichtte. Maar helaas bleek de realiteit anders.

De spreekwoordelijke ‘klik’ met de uitvaartondernemer was er niet en dit leidde soms tot conflicten, waardoor de dienstbetrekking na een jaar werd beëindigd. Dit onheil hadden we natuurlijk al zien aankomen, en gelukkig kon ik in 1999 de overstap maken naar een uitvaartbedrijf in Hilversum dat qua werkterrein het hele Gooi bestreek. We betrokken een leuke eengezinswoning in Amersfoort. Het dagelijkse woon- werkverkeer nam ik voor lief, allang blij dat we de nachtmerrie van Zaltbommel ontvlucht waren…

Een voor een trokken de kinderen het huis uit, en Alice en ik verlangden weer sterk terug naar Zwolle. We zijn deze plaats altijd trouw gebleven en kwamen er vaak, maar hoe mooi zou het zijn om daar weer te kunnen wonen? Die gelegenheid bood zich aan in 2013 en werd natuurlijk met beide handen aangegrepen. Natuurlijk is niet alles hetzelfde meer, maar het voelt toch als ‘thuiskomen’. Een mooi appartement met een prachtig uitzicht waarvan ik dagelijks geniet. Vooral na mijn pensioen sinds november 2014. In het uitvaartwezen heb ik 43 jaar geïnvesteerd en misschien dat ik daar nog eens een boek over schrijf. Zou zo maar kunnen… Mijn verleden (inclusief de diensttijd) geeft overwegend reden tot dankbaarheid en biedt vele mooie herinneringen. Ik hoop er nog de nodige aan toe te kunnen voegen, samen met mijn vrouw, dochters, schoonzoons en sinds kort ook onze eerste kleinzoon! Jawel, ik ben inmiddels opa en best wel een beetje trots.

Klaas Huisman, Zwolle, april 2015

naar top↑

retour-hoofdstuk

Advertenties