De verhalen

Herinneringen uit een legergroen verleden

In deze rubriek worden verhalen en anekdotes uit het militaire leven opnieuw verteld. Misschien hier en daar een beetje aangedikt om de spanning wat op te voeren, maar het waarheidsgehalte hoef je niet in twijfel te trekken; alles wat hier beschreven staat is min of meer écht gebeurd!

Bert Hendrickx, Paul Broekman, Heinz Verstappen en Ed IJdema doen uitgebreid verslag van hun diensttijd in Seedorf, inclusief de opleidingsperiode en de eventuele nasleep van hun soldatenbestaan. Iedereen is welkom ook zijn/haar verhaal aan deze collectie toe te voegen. Hou de herinneringen niet voor jezelf, maar deel ze met anderen…

Bert Hendrickx

Onder de wapenen

Vanwege een ernstige longziekte op jeugdige leeftijd ben ik er altijd van overtuigd geweest dat ik zou worden afgekeurd voor militaire dienst. Ik had er ook helemaal geen trek in. Groot was dan ook mijn verbazing dat er tijdens de keuring op 25 november 1968 in Breda niets op mijn gezondheid viel aan te merken. Verder lezen

De opleiding: terugblikken

In ‘Onder de wapenen’ heb je kunnen lezen dat ik mijn tijd in het leger gelaten onderging. Net als menig andere jongeman tussen pubertijd en volwassenheid, zat ik niet te wachten op interruptie van mijn privébestaan. Bovendien was zo’n beetje de leeftijd bereikt waarop je wat mondiger werd, en meende zo af en toe eens met de vuist op tafel te kunnen slaan. Héb je eindelijk wat te zeggen in het leven, moet dat privilege weer wijken voor de krijgstucht. Verder lezen

Werken in de bar

Het werken in de bar viel beslist niet tegen. De zware veldoefeningen en fysieke inspanningen zijn ons in ieder geval bespaard gebleven, hoewel er natuurlijk ook schaduwkanten aan het leven van een barbediende kleefden. Denk bijvoorbeeld aan de lange werktijden, inclusief de weekends! Verder lezen

Het uitgaansleven

Over een avondje uit tijdens mijn opleidingstijd in Vught kan ik kort zijn: “Platte Annie” in Cromvoirt. Het ligt voor de hand dat dit niet de officiële bedrijfsnaam van het café was; waarschijnlijk een verwijzing naar de fysieke kenmerken van de uitbaatster. Een ouderwetse dorpskroeg in het hart van Brabant. Vervolg

Barpraat

Het personeel van onze compagniesbar kan nooit worden verweten dat hygiëne naar het tweede plan werd geschoven. Met een toewijding die aan smetvrees doet denken, werd de ruimte dagelijks goed schoongehouden. Dat moest ook wel! Enerzijds omdat er drank en etenswaar werd verstrekt, maar ook omdat we ons zoveel mogelijk probeerden te onttrekken aan diensten die buiten de bar plaatsvonden. Verder lezen

“Short” story

Bij het bestuderen van het PSU Verstrekkingsformulier uit onze diensttijd viel het me op dat er van Rijkswege slechts twee onderbroeken met korte, en twee onderbroeken met lange pijp in legergroen beschikbaar werden gesteld. Je vraagt je dan meteen af: waren wij écht van die viespeuken die dagenlang rondliepen met één setje ondergoed? Verder lezen

Lenen…

Hoe kom je je diensttijd door zonder te lenen? Niet dus! Je offert zestien tot achttien maanden op om je land te dienen, maar de outfit waarin dit moet gebeuren krijg je in bruikleen. Het is wel royaal van de overheid dat je het hele zootje na je diensttijd nog een tijdje thuis in bewaring mag nemen. Vervolg

Nachtelijk alarm en veldoefeningen

En dan waren er nog de oefeningen. Kleinschalig, met de compagnie of het bataljon ‘op kamp’, of groter, in internationaal Navo-verband. Vaak ging hieraan een alarm vooraf, en het was de verknipte geest van de legerleiding om dit bij voorkeur ‘s nachts uit te vaardigen. Nietsvermoedend lag je te dromen over je vriendin of het thuisfront, als plotseling de nachtrust wreed werd verstoord door de sergeant van de dag. Verder lezen

Oefening ‘Kleine Oorlog’

In december 1970 vond er een grote internationale NAVO-oefening plaats waaraan ook onze compagnie heeft deelgenomen. De opzet was om uit handen van de “vijand” te blijven en in tegenstelling tot actieve oorlogvoering waren er afspraken gemaakt met de tegenstander. De groepen moesten zich ’s avonds en ’s nachts verplaatsen en overdag schuilhouden. De afstanden, zo’n veertig kilometer per dag, moesten te voet worden afgelegd.

Kort na het verloop van deze oefening heb ik mijn persoonlijke ervaringen op papier gezet. Iedereen had zo zijn eigen beleving, dit is mijn verhaal… Verder lezen

Oud en nieuw op de legerplaats

Eind december is de tijd van overdenkingen, maar dat beperkt zich meestal tot de gebeurtenissen van het voorbije jaar. Ik ga een stapje verder, en laat mijn gedachten schijnen over de jaarwisseling van 1970, ruim veertig jaar geleden. Het was bijzonder, want deze periode week sterk af van de wijze waarop ik gewend was de winterfeesten te vieren… Verder lezen

Wij zwaaien af!

Voor velen is dit ongetwijfeld het hoogtepunt van hun diensttijd geweest, de datum van afzwaaien. De dag waar we allen verlangend naar uitkeken met het aftellen dat daaraan vooraf ging. Een meetlint waar dagelijks een centimeter van af werd geknipt of een zakkammetje waarvan met dezelfde regelmaat een tandje werd afgebroken. Verder lezen

Paul Broekman

De opleiding

Inmiddels pas gepensioneerd, typte ik op een gegeven moment “Seedorf” in op mijn ipad. Wilde weten wat er over die Navokazerne allemaal te lezen was. Tot mijn genoegen heel wat: ook foto’s en filmpjes. In het bijzonder zocht ik iets uit de jaren ’71-’72, de tijd dat ik in Seedorf was gelegerd bij het 41 Genie bataljon B. Compagnie. Lees verder

De tijd in Seedorf

Eenmaal aangekomen in Seedorf, merkte ik al gauw de kameraadschap onder elkaar en de sfeer die er hing. Heel anders dan de tijd in Nederland. Seedorf was als een stukje Nederland op Duits grondgebied, een enclave. Het verlof ging in na een week of 6. Een keer was het verlof na ruim 10 weken. Dit maakte van ons een ander type soldaat. Lees verder

Op herhaling

Ik ben ook nog een keer in 1978 op herhaling geweest op een NAVO-oefening in Duitsland. Ik heb het even moeten opzoeken op internet hoe die ook al weer heette: Saxon Drive van 18 tot 30 september. Ik zag in mijn oud militair paspoort een Lastgeving staan, waarop stond dat ik in Deurne moest opkomen…Lees verder

Heinz Verstappen

Herinneringen aan de opleiding

Begin 1964 voer ik als matroos op de m.s. Kroonborg en ergens op de Middellandse Zee en ik kreeg te horen dat ik mij op 8 april 1964 moest melden aan de Juliana van Stolberg Kazerne, Amersfoort. Lichting 64/2, de laatste lichting met het oude eerste grijs. Grove stof dus. De lichtingen na 64/2 kregen van die mooie Terlenka uniformen. Lees verder

Naar Seedorf…

Precies op mijn 20e verjaardag, 25 september 1964. werd ik naar Seedorf in Duitsland gedirigeerd met een militaire trein. Diep in de nacht kwam ik met nog wat anderen aan op station Godenstedt vanwaar we nog een behoorlijk eind moesten lopen naar de kazerne. Geen idee waar we waren. Het was een zeer uitgestrekt gebied waar je gemakkelijk kon verdwalen. Lees verder

Actief buiten de kazernepoort

Op een gegeven moment waren er op de Harskamp schietwedstrijden en een vaandrig in onze compagnie vond dat er ook een afvaardiging van de A. compagnie mee moest doen. Beloning: twee dagen extra verlof. Onze verlofweek was aansluitend op die schietwedstrijden welke plaatsvonden op maandag en dinsdag… Hoe dit afloopt lees je hier

Het uitgaansleven en einde dienstplicht

We gingen regelmatig liftend naar Bremerhaven waar we altijd naar een bepaalde kroeg gingen waar het heel gezellig was. We bestelden dan een laars met bier die dan de kring rondging en diegene die de één na laatste slok nam moest de volgende betalen. Dat was altijd reuze spannend. De kunst was ook om op tijd terug te zijn in de kazerne. Lees verder

Aanvullende anekdotes

Gezien het feit dat we in Seedorf tabak en sigaretten belastingvrij konden inkopen was het een uitgemaakte zaak dat er gesmokkeld werd. Je mocht per week vijf pakjes tabak of een slof sigaretten kopen. Gewapend met schroevendraaiers werden in de coupé alle mogelijke panelen losgeschroefd en de smokkelwaar verstopt. Hier het hele verhaal en méér

Ed IJdema

Het leger, de eerste kennismaking…

KVV-ers werden voor de eerste oefening tussen dienstplichtigen geschoven. Achteraf gezien was dat zelfs anno 1970 een beetje vreemde keuze van de afdeling personeel van Defensie. Intussen leek het mij voor mezelf beter tegen de kersverse dienstplichtige maten over de KVV mijn mond te houden… Verder lezen

Naar Seedorf, de parate troepen

Aan het eind van de opleiding in Keizersveer ging ik nog een paar dagen naar mijn ouders in Rotterdam. Na het verlof stapte ik in de trein naar Zwolle waar de bus klaarstond voor vervoer naar Seedorf. Ik was ook nu weer voorzien van onduidelijke marsorders. Volgens de papieren moest ik me in Seedorf melden bij de Artillerie. Verder lezen

M’n UZI kwijt!

Nu kan ik het volgende wel onthullen, want het zal ondertussen wel verjaard zijn en naar Nieuwersluis hoef ik waarschijnlijk niet meer.
Na een nachtje wachtlopen was ik eens een week mijn Uzi kwijt. Ik zocht lang en veel, het zweet was me meermaals koud uitgebroken en ik stond op het punt me in arren moede te melden. Verder lezen

Leren vliegen…

Ook in 1972 sloeg de verveling toe en ik ging eens kijken op het vliegveld, in de beginperiode nog naast het munitie-complex gelegen. Aanmelden is zo gebeurd en de meeste kosten werden door het ministerie gedragen, net als van allerlei andere vrijetijdsbestedingen. Ik begon met zweefvliegen, maar toen werd er een motorzwever gekocht… Verder lezen

naar top↑

retour-menu

Advertenties